Coaching – niewypowiedziane wyzwania i samotność za kulisami bliskości
Coachowie to przewodnicy, lustra, wsparcie. Pomagamy klientom osiągać cele, odkrywać potencjał i budować satysfakcjonujące życie. I tak, to prawda. Ale w powszechnym dyskursie o rozwoju osobistym i sukcesie często pomijamy ciemne strony tej profesji – wyzwania, z którymi zmagają się sami coachowie. Dziś, gdy uzupełniałam wnioski do pracy dyplomowej, przyszło mi nagle takie pytanie – czego jeszcze nie wiesz, czego by nie napisano o coachingu? To ono uruchomiło tę refleksję na temat ciemnych stron i samotności coacha i skłoniło do głębszej refleksji i jak to u mnie bywa – do pisania.
Rzadko mówi się o tym, że coach, mimo że podczas sesji otacza go zaufanie i otwartość klienta, po ich zakończeniu zostaje sam z ogromem pozyskanych informacji. Z historiami o lękach, ambicjach, porażkach, sukcesach, trudnych relacjach, wyzwaniach zawodowych i osobistych. Wszystko, co klient z siebie wylewa, w jakiś sposób staje się częścią świata coacha. I choć profesjonalizm wymaga dystansu i obiektywizmu, ludzka empatia sprawia, że te opowieści w nas rezonują.
Samotność coachingu i coś więcej niż superwizja
Oczywiście, istnieją superwizje – przestrzenie, w których coachowie mogą omówić trudne przypadki, podzielić się wątpliwościami i otrzymać wsparcie od bardziej doświadczonych kolegów. To niezbędny element dbania o higienę pracy w tym zawodzie. Ale bądźmy szczerzy – superwizje odbywają się nie po każdym spotkaniu z klientem, a przez większość czasu coach pracuje w samotności, zanurzony w intensywnych, często emocjonalnych rozmowach jeden na jeden.
Czy ktokolwiek zbadał, jak wielu coachów dotyka depresja, obniżenie nastroju czy wypalenie zawodowe? Niestety, temat zdrowia psychicznego w profesjach opartych na bliskim kontakcie z człowiekiem i jego problemami jest wciąż niedoceniany. Coachowie, podobnie jak terapeuci czy psychologowie, absorbują mnóstwo trudnych emocji i informacji, co bez odpowiednich mechanizmów radzenia sobie i wsparcia może prowadzić do poważnych konsekwencji.
Nie tylko coaching – bądźmy uważni na drugiego człowieka
Moje refleksje na temat coachingu są tylko punktem wyjścia, bo prawda jest taka, że ten problem dotyczy nie tylko coachów. Mówię o nich, bo to mój zawód, ale zastanówmy się czy inżynierowie, projektanci, handlowcy, dyrektorzy, prezesi, księgowi, aktorzy, nauczyciele – czy każdy inny zawód – nie niesie ze sobą ogromnego obciążenia psychicznego? Presja KPI, terminów, odpowiedzialność za innych, nieustanne dążenie do perfekcji, balansowanie między życiem prywatnym a zawodowym – to wszystko może prowadzić do przeciążenia.
Nie ma znaczenia stanowisko, zawód czy płeć. Wszyscy jesteśmy ludźmi i wszyscy jesteśmy narażeni na stres, wypalenie i problemy ze zdrowiem psychicznym.
Dlatego właśnie tak ważne jest, byśmy byli uważni na drugiego człowieka, otwarci na jego potrzeby, nie przechodzili obojętnie obok sygnałów, które mogą wskazywać na trudności. Szczególnie teraz, gdy świat jest tak nieprzewidywalny i nie wiemy, w jakiej rzeczywistości obudzimy się choćby 2 czerwca. Dzień ten, czy każdy kolejny, może przynieść nowe wyzwania. Pamiętajmy, że wsparcie i empatia to nie tylko puste słowa – to realne działanie, które może zmienić czyjeś życie.
Najnowsze komentarze